Artikelen

Rouw en verdriet als voedsel voor je ziel

27 december 2009
Welkom, dit is Phylos. Ik groet jullie in licht en liefde met mijn boodschap van steun.

Het overgaan van jullie twee konijntjes geeft jullie veel verdriet. Jullie missen de zachte liefdevolle uitstraling van deze schatjes. Naar aanleiding hiervan wil ik jullie deze informatie geven over rouw en verdriet als voedsel voor de ziel.

De functie van verdriet na het overlijden is het integreren in je ziel van alle ervaringen die er in het leven samen hebben plaatsgevonden. Alle keren dat jullie contact met de konijntjes hadden waren een uitwisseling, die door het verdriet in je ziel worden geïntegreerd. Ieder uitwisseling van liefde heeft zich verzameld en geeft al dit verdriet. Als er geen liefde is, is er ook geen verdriet: om het konijn van de buren zul je niet gauw rouwen.

Je ervaringen op aarde zijn het voedsel voor je ziel. Je emoties zijn een voertuig waarmee je ervaringen tot je ziel komen en waarmee je ziel ze opneemt in haar groei. Als je ziel je ervaringen heeft geassimileerd kan je ziel op haar beurt weer op een hoger niveau naar jou uitreiken, aangepast aan jouw groei.

Wanneer je tijdens je leven je emoties onderdrukt onthoud je je ziel voor een deel deze groei van het integreren van je ervaringen. Als je zelf overgaat kunnen ze alsnog in je ziel opgenomen worden: denk aan de levensschouw die mensen bij hun overgang krijgen. Maar wanneer je tijdens je leven je ervaringen al in je ziel kunt opnemen, kun je tijdens je leven meer groei bereiken. Je ziel kan je dan al tijdens je leven op een hoger plan brengen.

Een eenvoudig voorbeeld zal dit duidelijk maken. Iemand verliest een geliefde en onderdrukt alle rouw en stort zich helemaal op haar werk. Jaren later loopt ze vast in depressies en lichamelijke klachten. Praten over of zelfs maar denken aan de geliefde blijft een verscheurende pijn geven. Iemand anders laat alle verdriet, pijn en boosheid toe en heeft een zware tijd, maar kan na een tijdje weer verder, waarbij de herinnering aan de geliefde warm en rijk is.

Het mooie is dat wanneer jij jouw ervaringen van liefde in je ziel integreert, ook de ander deze liefde in zijn of haar ziel ontvangt. In het geval van jullie konijntjes ontvangen zij jullie liefde in hun ziel waardoor ze zelf op hun zielsreis weer verder komen.

Mensen die iets ‘verwerkt’ hebben zeggen vaak dat het een ‘plaats’  heeft gekregen. Zonder het te beseffen verwoorden ze hiermee dat de ziel de ervaring van het verlies heeft opgenomen. Op kleiner niveau merk je dit aan de opluchting die je kunt voelen wanneer je flink gehuild hebt. Je kunt het ook merken aan de openheid en zachtheid van mensen die in hun rouw al hun emoties toe durven laten. Hoe meer je tijdens je leven je ziel al voedt met je ervaringen, hoe meer rijkdom en diepgang je in je leven zult ervaren en hoe sterker het besef dat je door je ziel en door God geleid wordt.

Het vermogen van mensen om te huilen is een uniek vermogen om ervaringen op deze manier direct aan je ziel te geven. Maar ook al huilen dieren niet, ook dieren rouwen, zoals jullie bijvoorbeeld gemerkt hebben aan jullie konijntje Dotje Knibbel nadat zijn eerste vrouwtje overgegaan was. (Dotje Knibbel zat weken in een hoekje van de ren of in zijn hol en liet zich moeiteloos oppakken terwijl hij dat daarvoor nauwelijks toeliet. Pas toen er een nieuwe konijnenvriendin kwam leefde hij weer helemaal op).

Natuurlijk is verdriet niet de enige emotie. Ook blijdschap en vooral liefde hebben het vermogen om de ziel te voeden. Daarnaast zijn boosheid en angst basale emoties, maar met een geheel andere functie. Boosheid en angst zijn uitgegroeide overlevingsmechanismen op aarde. Bij dieren zijn ze gemakkelijk als zodanig herkenbaar.

Bij rouwen komt ook boosheid voor, en je kunt ook rouw hebben als je je baan of huis verliest. Dit is echter van een andere orde en heeft te maken met boosheid uit frustratie om wat je niet meer hebt, uit angst, of door een te grote gehechtheid aan het materiële. Boosheid om de dood van een geliefde is vaak terug te voeren op in de steek gelaten voelen. Dergelijke boosheid en angst bevindt zich meer binnen de aardse illusie en ligt op een ander niveau dan het verdriet, waar we het nu over hebben.

Een ander nog niet door aardse wetenschap onderkend mechanisme om je ziel te voeden is de functie van wiegen en schommelen. Dergelijke afwisselende ritmische bewegingen brengen ervaringen over naar je ziel. Van nature wiegt een moeder haar verdrietige kind. Ook bijvoorbeeld wandelen heeft deze functie. Mensen die lange wandelingen in de natuur maken ervaren letterlijk dat het de geest leeg maakt. Het werkingsmechanisme van EMDR, de verwerkingstherapie door middel van oogbewegingen of links en rechts afwisselende geluiden, berust eveneens op de overdracht naar de ziel van geblokkeerde ervaringen. Ook hierbij ervaren mensen grote opluchting en het gevoel dat de trauma’s ‘een plaats’ hebben gekregen.

Als  je emoties geblokkeerd zijn en je er zelf niet uit komt kan therapie of healing je helpen om deze stroom weer op gang te brengen. Wanneer je leeft volgens je hogere pad en je emoties stromend zijn, wat wil zeggen dat je ze niet onderdrukt of er overmatig aan blijft plakken, geef je al je ervaringen meteen aan je ziel en aan God. De openheid naar de hogere aspecten van je wezen en naar het goddelijke maken dat de stroom van liefde en een gevoel van vervulling in je leven steeds toenemen, zoals ook jullie, ondanks het verdriet om de konijntjes nu, telkens weer ervaren.

We danken de konijntjes voor wat ze in jullie leven gebracht hebben en geven ze een zegen voor hun verdere zielsreis.

Dit was Phylos, namaste.